Alkisah..
kisah ini berlaku di suatu petang yang hampir gelap yang amat sejuk oleh seorang umi yang sgt tekun bekerja n seorang makcik jepun yang suke mengarah2 orang lain macam kilang tu bapak die yang punye..
(dialog ini dalam nihon go yang telah dimelayukan)
makcik : sejukkan petang ni..
isteri : aah, sejuk sgt kan sekarang.. (saje je berbahasa ngan makcik saiko ni)
makcik : datang dengan basikal ke?
isteri : tak, suami yang hantar dan amek. sekarang sejuk sgt tak boleh naik beskal. (dalam hati : ishh baik hati nak sembang2 plak hari ni. mood baik kot makcik ni)
makcik : baiknye suami kamu. baik sgt tiap2 hari hantar kamu. suami saye asyik keje je.
isteri : hehehhe (gelakla sebab tak tau nak jawab ape)
makcik : lepas ni nak pegi amek anak kat nursery ke?
isteri : tak, suami dah amek. lepas die abis kelas amek anak dulu baru dtg amek saye. (tipu sunat sbb suami jarang2 jek ade kelas.. hehehe, tapi anak memang diambil dulu setiap hari sebelum jemput isteri yang rajin bekerja itu.)
makcik : wah.. baiknye suami kamu. baik sgt..
isteri : hehehhe ( gelak lagi.. dalam hati yehhhh suami ku memang la tersgt baik. sebab dia yang kucintai sepenuh hati..) terus ckp bye2 kat makcik tu sebab takut suami yang baik itu ternanti2 dlm kete..
p/s : hargailah pengorbanan suami kamu walaupun sedikit. pesanan ini ditujukan khas buat diri ini..
